معمولا خروجی برای بهره‌وری با واحدهای فیزیکی (احجام اجرایی) اندازه‌گیری می‌شود (مثلاً ۱۰۰۰ متر لوله یا ۵۰۰۰ متر مربع دیوار گچی. ورودی مبتنی بر زمان است، معمولاً نفر-ساعت یا ساعت کار. مثال زیر، محاسبه بهره‌وری را برای یک پیمانکار کارگاهی که نیاز به نصب ۱۰۰۰ متر لوله دارد و تخمین می‌زند که می‌تواند این کار را در ۵۰ ساعت انجام دهد، نشان می‌دهد:
خروجی یک پروژه معمولاً ثابت است: در صورت عدم تغییر، مقدار مشخصی کار باید انجام شود. در صورت کاهش بهره‌وری، برای دستیابی به خروجی مطلوب، باید ورودی افزایش (نیروی انسانی بیشتر یا ساعات اضافی برای هر نفر) یابد. بنابراین ورودی بیشتر به طور کلی به معنای هزینه بیشتر است. با مرتب‌سازی مجدد فرمول‌های فوق، می‌توانیم رابطه معکوس بین ورودی و بهره‌وری را همانطور که در شکل زیر نشان داده شده است، نشان دهیم:
در رابطه گرافیکی بین ورودی و بهره‌وری که در بالا نشان داده شده است، هرچه شیب خط تندتر باشد، بهره‌وری بیشتری حاصل می‌شود.
